Γ. ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ: Μια φεράρι απέναντι σε ένα φιατάκι…
Μπαίνω κατευθείαν στο ψητό. Θεωρώ μεγάλη έκπληξη ότι ο τελικός του Μουντιάλ πήγε στην παράταση. Και θα ήταν άδικο για τους Ισπανούς το τρόπαιο να κρινόταν στην ρουλέτα των πέναλτι.
Τι να σχολιάσεις γι’ αυτό το ματς; Από τη μία είχαμε μια φεράρι κι από την άλλη ένα Φιατάκι. Μιλάμε για τεράστια διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες.
Μια Ισπανία να προσπαθεί να παίξει μπάλα με το γνωστό της παιχνίδι και να πέφτει πάνω σε έναν εξαιρετικό γκολκίπερ και μια Αργεντινή αλλού να πατάει κι αλλού να βρίσκεται. Μόνο τσαμπουκάδες. Τίποτε άλλο. Ούτε καν μπορούσε να παρακολουθήσει τους Ισπανούς που έκαναν ό,τι ήθελαν εκτός από το να σκοράρουν.
Και πραγματικά απορούσα για όλους όσους έβλεπαν Αργεντινή.
Πώς γίνεται αυτή η ομάδα να κοντράρει την Ισπανία; Κι ας είχε τον Μέσι που η γλώσσα του σάματος πρόδιδε ότι είχε συμβιβαστεί με την ήττα. Τόσα χρόνια στην Μπαρτσελόνα ήξερε τι θα συναντήσει. Γι’ αυτό και ήταν ακίνητος σε όλο το ματς, με εξαίρεση τα τελευταία λεπτά που κάτι πήγε να κάνει.
Η Ισπανία έκανε μια μπουκιά την αντίπαλό της και πανάξια σήκωσε την κούπα. Είναι η κορυφαία ομάδα στον κόσμο. Μπορεί να μην έχει τα αστέρια, διαθέτει, όμως, ομαδική ποιότητα, έχει ταυτότητα, ξέρει τι θέλει και πώς να το πάρει.
Ήταν αδύνατο για τους Λατίνους να την αντιμετωπίσουν στα ίσα και γι’ αυτό ήταν φανερός ο στόχος τους να πάνε τον αγώνα στα πέναλτι. Έδειξαν συμπεριφορά μικρής ομάδας κι όχι παγκόσμιας πρωταθλήτριας.
