Του Πανεπιστημίου

Σε μια απρόσμενα ριζοσπαστική και λαϊκή ενέργεια προχώρησε την προηγούμενη Τρίτη το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών. Διοργάνωσε ημερίδα για τα έξι χρόνια από την απώλεια του δημοσιογράφου-συγγραφέα Περικλή Κοροβέση. Επιτέλους!

Το Πανεπιστήμιο ανοίγεται στην κοινωνία, όπως θα έπρεπε να είναι και ο ρόλος του και όχι να περιχαρακώνεται στις σκονισμένες σελίδες των βιβλιοθηκών του, κατάλληλων μόνο για παραγωγή τεχνοκρατών ή άλλων «ειδικών επαγγελματιών». Το Πανεπιστήμιο οφείλει να συνομιλεί με τις τοπικές κοινωνίες, με την ίδια την πραγματικότητα, μακριά από επιστημονικούς δογματισμούς και δασκαλίστικες πομφόλυγες που υπηρετούν τη ματαιοδοξία και την υπερφίαλη προσωπικότητα των καθηγητών του, μακριά από εγωιστικές κενοδοξίες· το Πανεπιστήμιο είναι κτήμα του λαού και όχι στυγνός ακαδημαϊσμός ή υπεροπτική αλαζονεία του προσωπικού του.

Οφείλει το Πανεπιστήμιο να είναι χώρος υποδοχής όλων των Μουσών, να ανοίγει τις πύλες του για την είσοδό τους σε αυτό, να παίρνει θέση σε κρίσιμα προβλήματα που αφορούν τον λαό και όχι να επιδίδεται σε ατέρμονες κουραστικές θεωρητικές επαναλήψεις για το τι πρέπει να κάνουν οι διδάσκοντες και πώς να κατευθύνουν τους φοιτητές σε επαγγελματική τάχα αποκατάσταση. Αξίζει λοιπόν τον έπαινο του δήμου αυτή η πρωτοβουλία του Πανεπιστημίου Πατρών με την ελπίδα να υπάρξει συνέχεια και από το ίδιο και από τα άλλα ανώτατα πνευματικά ιδρύματα της χώρας.

Ο,τι ακολουθεί είναι μικρό απόσπασμα από την ομιλία μου στην ημερίδα:

«Αγαπάμε και τιμάμε τον Περικλή γιατί με σθένος και τόλμη μίλησε για την εγωιστική μας κακοήθεια να αρνούμαστε τη συνευ θύνη και που μας είπε ότι το μέγιστο κακό για όποιον θέλει να είναι ακόμη πολίτης είναι η αδιαφορία, η αποχή από τους κοινωνικούς αγώνες. Τον τιμάμε γιατί τίμησε ο ίδιος τον πολίτη, αλλά και τον έρωτα, τον μόνο αυτοκράτορα που θεωρούσε ότι ζει ακόμη, Τον τιμάμε γιατί δίδαξε -χωρίς ίχνος διδακτισμού- τι θα μπορούσε να σήμαινε Αριστερά σήμερα, μα και στο μέλλον. Τον τιμάμε γιατί κάθε μέρα δεν έπαψε ούτε στιγμή -γνήσιος λες απόγονος του Ηράκλειτου- να αναζητεί τον εαυτό του [εδιζήσατο εμεωυτόν]. Τι να πούμε για έναν άνθρωπο που δεν κρατούσε κακία για κανέναν. Και τι να γράψουμε για έναν συγγραφέα, ευρυμαθή και πολύγλωσσο, που χάρισε τις καλύτερες στιγμές του στην αμφισβήτηση, στους φίλους του και στους λαϊκούς ανθρώπους και τους αγώνες τους, που αδιαφόρησε για δόξα και μεγαλεία τάχα, αρνούμενος κάθε μορφή κυριαρχίας και εξουσίας. Εκτός από το μνημειώδες βιβλίο “Οι ανθρωποφύλακες”, κορυφαίο κείμενο στην παγκόσμια αντιστασιακή μαρτυρία, γραμμένο με το δέρμα του, το αίμα του, τα νεφρά του, σημειώνω εδώ ένα άλλο βιβλίο του με τίτλο “Παράπλευρες απώλειες.” Θα δούμε εκεί μια απολαυστικά ρέουσα, αφηγηματική γραφή· ελλειπτική, σαρκαστική, αυτοειρωνική, αφοριστική· εξοργιστικά λιτή και πάντα λυσιτελή.

Ο Περικλής μίλησε για την αγάπη. Εγραψε κάποτε ο Αϊνστάιν στην κόρη του: “Εάν θέλουμε το είδος μας να επιβιώσει, εάν θέλουμε να βρούμε το νόημα της ζωής, αν θέλουμε να σώσουμε τον κόσμο αλλά και κάθε ον με αισθήσεις, η αγάπη είναι η μία και μοναδική απάντηση”.

Ο Περικλής το ήξερε αυτό· πολύ καλά».