Ποιητής… εκ του προχείρου

Ηταν ένα μικρό καράβι (δις)
σε κρουαζιέεερα στ’ ανοιχτά (δις)
οέ οέ οέ οέ

Και ξάφνου ένας επιβάτης (δις)
δεν αισθανόοοτανε καλά (δις)
οέ οέ οέ οέ

Επάνω σ’ ένα «Hondius» νιώθουμε όλοι τώρα

και περιμένει έκαστος πότε θα έρθει η ώρα

που από τον χανταϊό ο έρμος θα νοσήσει

χωρίς να ξέρει απ’ αυτόν εάν θα τελευτήσει…

Μνήμες από το παρελθόν το πρόσφατο μας ζώνουν

άλλου ιού που, αλίμονο, τον ύπνο μας στοιχειώνουν.

Τι είναι τούτο το κακό που, φευ, μας βρήκε πάλι;

Κι άλλη σπάθη δαμόκλειος επάνω στο κεφάλι;

Δεν φτάνει τ’ αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις,

προτάσεις εκατέρωθεν κι όλο διαβουλεύσεις,

δηλώσεις αντιφατικές που μας έχουν τρελάνει

και έχουνε τα νεύρα μας τσατάλια πλέον κάνει,

εκεχειρία, πόλεμος, παύση πυρός, ειρήνη,

κανείς να μη γνωρίζει πια εν τέλει τι θα γίνει,

δεν φτάνουν η ακρίβεια και οι τιμές στα ύψη

-να δεις που το πετρέλαιο σε λίγο θα μας λείψει-

δεν φτάνουνε τα σύννεφα που κρύβουν τη λιακάδα,

δεν φτάνει που ψαρεύουμε drones τώρα στη Λευκάδα,

δεν φτάνουνε των ισχυρών τα καραγκιοζιλίκια,

μας απειλούνε με ιούς μέχρι και… τα ποντίκια!